dinsdag 30 mei 2017

14. 30 mei. Paravati -San Lucido. 110 km, 5940 stappen, 659 stijgen, dalen 1007.

 Afzien.

Het was vandaag weer eens flink afzien, tegen het opgeven aan, de trein te pakken en lekker relaxed een eind opschieten en je te bevrijden van de lange saaie wegen met veel autoverkeer, waar je constant je spiegel nodig hebt. 
Een geluk hadden we wel, de Giro is hier langs gereden en de weg is helemaal schoongeveegd, het glas en de steentjes waren langs de strepen en de grasrand weggeveegd, waardoor we goed rechts konden houden. We begonnen eerst met een klim van 10 kilometer. Tja en als je iets niet moet doen, is  het beginnen met klimmen,  maar gisteren hadden we ook geen zin meer om verder te gaan. Dus niet forceren en in een uiterst rustig tempo omhoog gaan. Het was nog vroeg voor 08:00 uur, dus er was nog niet al te veel verkeer. 




Toen we gingen afdalen, was het al drukker geworden, maar omdat we lekker snel omlaag gingen hadden we niet zoveel last van het verkeer, ze bleven wel achter ons. Een zalige lange afdaling niet al te veel haarspeldbochten, lange ruime bochten waardoor de fiets lekker in balans bleef.
 Als het helemaal rechtuit ging, dan wilde de fiets door de wind nog wel eens gaan zwabberen, de voorkant vangt dan met de voortassen te veel wind aan een kant en wil dan uitbreken, de achterkant reageert daarop met slinger, de  oplossing is dan kleine bochtjes rijden, dan corrigeert hij zich snel. Best vermoeiend.







We kregen weer weer zicht op zee en dat deed toch weer goed. In het begin gingen we meer naar het Oosten, maar later draaiden we en gingen we meer noord-west en kregen de wind schuin tegen, windkracht 4 is dan vrij hard. Op zich is tegenwind niet erg, maar wel als hij vlagerig is, want dat haalt je uit je ritme, je moet dan steeds schakelen, wat ook lastig is als het vals plat is, dan wil je harder, maar word je tegengehouden en voordat je daar achter bent heb je al veel verkeerde energie gestoken in het handhaven van dezelfde versnelling, terwijl je beter even terug had kunnen schakelen en lichter te gaan rijden. Het beste medicijn voor deze saaie routes is toch je er aan over te geven, geen einddoel stellen, niet kijken hoever nog, wanneer buigt de weg af, maar gewoon je ritme zoeken en genieten van het trappen. De omgeving was niet bijzonder, veel tuinbouw links en rechts en rechts voor je nog meer hoge bergen, die eigenlijk alleen maar angst inboezemen, van oh, wanneer moeten we weer steil omhoog, maar dat viel vandaag mee, voornamelijk kleine klimmetjes om de punten van de rotsen heen. Alleen aan het einde toen we er al 100 op hadden zitten en besloten hadden om de overnachting te boeken, toen ging het mis. 






Toen hebben we flink moeten klimmen. Het hotel lag beneden bij de kust, het dorp lag boven, wij hadden via booking.com in het dorp bij een café WiFi gekregen en geboekt, naar beneden gereden, niets mis mee, ware het niet dat we zo vroeg daar waren, dat het hotel nog gesloten was en er niemand was om ons te ontvangen. Booking.com gebeld, maar daar moest ik het maar online proberen, terwijl je op die plaats geen internet verbinding hebt. Wij terug langs de kust en weer omhoog, dat was pittig, 12% of meer. Hijgend en puffend slingerend over de weg hebben we het net gehaald. Op naar het tweede adres, die was aan de weg, maar waar precies? Dus terug naar het café en zoeken, maar wat gebeurde er, de kamer werd ingetrokken, terwijl er nog vier over waren? Een begrafenisstoet kwam voorbij, somberder kon het niet. Wat nu? Een ander hotel, ook dicht, nog eens bellen en gelukkig er werd nu wel opgenomen. Na veel misverstanden en aarzeling ben ik eerst maar gaan kijken, naar beneden lopen, 15 minuten omlaag en daarna weer terug om de fiets te halen. De hoteleigenaar was helemaal verrukt van onze fiets. Eerst zei hij dat we hem buiten moesten zetten, maar toen hij de fiets zag was het beter binnen bij de receptie en moesten we eerst samen met zijn zoontje bij de fiets op de foto. Bleken we ook nog een appartement voor wel 7 personen te krijgen en dat maakte het allemaal weer goed. Als we niet de mooie momenten van deze dag gehad zouden hebben, dan hadden we nu vanavond niet hier gezeten maar onder Napels, de trein gepakt en een stuk over geslagen.
Maar het is ook zo heerlijk om lekker aan de zee met je voeten het water te voelen, je ogen te sluiten en naar het geluid van de zee te luisteren, de zon en de wind over je heen te laten gaan. De heerlijke verse kersen te eten of in de schaduw je broodje aan het strand te eten en wat leuke foto's te maken. Van het afzien ga je af zien als je een heerlijk koud biertje en een warme douche hebt gehad. De pijn en weerzin krijgen dan een andere kleur. Wat zeuren we toch. Warm weer, blauwe zee, samen met zijn tweeën op één fiets wat willen we nog meer?





Morgen weer een nieuw avontuur.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten