Vroeg op, ondanks dat we laat zijn gaan slapen en vanmorgen vroeg het weblog nog moesten maken.
Heerlijk geslapen in het grote bed en de ruime kamer waar de fiets makkelijk in kon staan, geen lawaai van buiten, want we zaten boven op de berg.
De gastvrouw was ook vroeg uit de veren en had een heerlijk ontbijt voor ons klaar gemaakt, ze moest nog heel erg wennen. Het B&B was net 10 dagen open. Ze moest veel traplopen om de dingen van boven te halen. Ze was zo onzeker of alles wel in orde was of we niet nog een speciaal broodje wilden, de amandelkoekjes had ze speciaal voor ons gekocht die moesten we proberen, ze waren overheerlijk, leek een beetje op de Weespermoppen. Sinaasappel kregen we en of we ook nog een sapje wilden? Misschien willen we nog water meenemen voor onder weg enz. Zo behulpzaam en zorgzaam dat je er stil van werd. Mocht je in Agrigento komen dan is dit het adres; Palazzolo Bibirria B&B (di Brunella Landri), via Duomo, 60. Tel 3407032068 email: info@palazzobibirria.it.
Om iets na acht uur vertrokken we, fiets door de eetzaal en voorzichtig draaiend en tillen om niet tegen de muren te stoten.
Waar moeten we naar toe, ik was de GPS aan het instellen en de kaart aan het bekijken terwijl we op zoek waren naar de bakker.
Die zag ons rond kijken en begon gelijk een praatje, waar we naar toe wilden en waar we vandaan kwamen. Er kwam iemand langs en die zou ons wel even weg brengen. Op zijn scooter reed hij voor ons uit. De bakkersvrouw had nog verse broodjes voor ons gepakt, lekker warm dan zouden we de verre tocht wel halen.
De hulpvaardigheid was die dag nog niet over het kon niet op. We werden door een trimmer, die speciaal voor ons overstak gewaarschuwd voor een gevaarlijk punt in de weg, bij een bocht, daar moesten we vooral goed rechts rijden.
Later kregen we nog eens goede hulp van de fietsenmaker, omdat we onderweg toch nog een paar keer de versnelling bij het voorblad hebben moeten bijstellen, maar de ene keer te veel de andere keer weer te weinig en zo bleef je zoeken, tot je er totaal niet meer uit kwam, kabel los, te strak losser, schroefjes aangedraaid, te strak en de combinatie was weer niet goed. Of je kreeg hem niet meer in het grootste blad of in het kleinste blad, wat deed ik nu fout?
Als hij in het midden staat dan de L schroef naar rechts totdat de binnenkant niet meer tegen het blad aanloopt, dan op het grote blad en nu het andere schroefje aandraaien of losser draaien, totdat ook die vrij liep en goed schakelde, maar hoe zit het met het kleinste blad, het schroefje voor op bij de hendel. Daar onder de hendel blijkt een klein knopje te zitten dat je vast kan zetten.
Na allles vanuit de middenstand opnieuw in te stellen werkte hij redelijk. De fietsenmaker draaide nog even aan het stelschroefje bij de hendel en nu deed hij het perfect.
Zo reden we door het eerste deel veel op en neer met steile lastige klimmetjes en het tweede deel moesten we echt weer over de ss115, een twee baansweg, waar veel verkeer overheen gaat. Helaas, wel een groot voordeel dat het niet zo op en neer ging en je flink door kon trappen. Om half vier waren we in Gela. Doorrijden of toch maar een overnachting zoeken. We vonden er gelijk een en zijn gestopt.
Weer veel moois gezien, zie foto's.
De kustlijn blijft boeiend.
Een schaapskudde die op de gemaaide velden nog wat te eten zoekt.
Wakker?
In Gela op een bankje een van de meloenen,die we bij de kassen vonden,soldaat gemaakt. Tegenover ons hingen er aanplakbiljetten van overleden mensen, waarvan de begrafenis werd aangekondigd. Bijzonder.
Nu ergens een hapje gaan eten en vragen hoe we de tv aan moeten zetten en hoe of het bedlampje aan kan. Ach ja. Niet overal werkt alles perfect.
Geta in om nog wat te eten, maar waar. Er was een buurtfeest, vuurwerk om een uur of zes.
Ook hier weer moet je eerst omhoog om in het oude centrum te komen. Het was een drukte van jewelste. Bijna allemaal mannen die met elkaar stonden te praten, je hoorde het gebrom van mannen stemmen, bijna geen vrouw te zien. Heel bijzonder.
De restaurants waren niet in het centrum, maar aan de kust. Om daar te komen moesten we weer de trappen af. De zon ging onder, maar helaas zie je de zon hier niet aan de horizon onder gaan.
Terug weer de trappen op , door smalle steegjes.






































Geen opmerkingen:
Een reactie posten