zondag 21 mei 2017

5. 21 mei. Tràpani - Triscina, 101 km, 4088 stappen. 30 graden.

KLangs de kust.

Bijna de hele dag langs de kust gereden. Uitzicht over de zee, de weg liep langs het strand, schoenen uit en een paar meter lopen en je voelde de zee. Eerst waren het nog rotsen, maar later werd het gras, en riet, daarna echt zand. Het licht was fel en scherp.
In de verte de eilanden; Favignana, Levanza, Marettimo en nog wat privé eilandjes. De zeelucht, de bootjes, de haventjes, de stranden, het ruizen van de golven en niet te vergeten de wind die vanuit het noord-westen kwam. Rugwind hoe heerlijk is dat, we hadden vandaag een tandem met "motorondersteuning". Aanvankelijk was het een matige wind, maar in de loop van de dag nam die behoorlijk toe. We reden op hele rustige wegen soms wel 30 tot 35 km per uur in de hoogste versnelling, dat hadden we vorig jaar maar een paar keer meegemaakt en dan nog wel bergafwaarts.

Gisterenavond in het luxe bed & breakfast hadden we een eigen keuken en een wasmachine voor 40 euro. Eten gekocht en zelf gekookt. De bakker was om de hoek, alleen vanmorgen was die dicht, dat was jammer, want nu waren we toch nog na 09:00 uur pas weg.
De fiets gisterenavond nog helemaal nagekeken. Omdat hij toch binnen stond had ik daar mooi de ruimte voor.

Eerst naar de kust. Toen we daar waren besloten we direct om vandaag van de route af te wijken en het "fietspad" langs de kust aan te houden. Het kon en het was gemarkeerd. Niet op alle plaatsen was het een goed onderhouden fietspad, veel gaten of soms helemaal geen asfalt, alleen ruige aangestampte grond en grind met diepe kuilen. Toch compenseerde het genot van de zee dit alles, de sfeer, de verrassingen in de verschillende haventjes.

Aanvankelijk was de kust vooral veel rots met overal snippers, dat bleken later gescheurde stukjes opgedroogd zeewier te zijn, na Mazara del Vallée voorbij Granitola Torretta bij Tre Fontane werd het echt zandstrand. Halverwege kwamen we overal vreemde bollen tegen als of het graspollen waren die door het rollen over de zee bodem rond waren geworden, op het strand zijn gerold en daar opgedroogd tot een soort zachte kokosnoten. We weten nog niet wat het is.


Bij Tràpani aan zee was de zee erg ruw, lange golven, mooi gezicht de ruïne en de golven.





De stad is tegen de kust aangebouwd met een grote baai, waar je eerst omheen moest voordat je verder langs de kust kon.

Al gauw kwamen we bij de zoutpannen uit, daar stroomt het zeewater in en door verdamping wordt het zout opgevangen, opgeschept en in piramide bergjes achter elkaar neer gelegd. Meestal ook nog bedekt met terracotta pannen om het regenwater er vanaf te laten lopen.
De meeste typische molentjes zijn niet meer in gebruik of gerestaureerd, toch waren er nog een paar, die we dan nog konden vastleggen.
In de slaapkamer van het overnachtingsadres in Tràpani hingen schilderijen van deze prachtige zoutbergjes.



Wij hadden niet zulke mooie kunnen maken, het weer was anders, er stond veel wind, dus het water was flink in beweging.


De eerste bij een museum, helaas zijn de molentjes in verval geraakt en zie je er nog maar een paar.


Zoutberg



Zoutpan



Nog een vervallen molen en eentje op de achtergrond. Toen we bij Marsala kwamen zagen we er meer.


















Af en toe moesten we van de kustlijn weg en gingen binnendoor, dat was geen straf, want de natuur en de huizen waren ook mooi om vast te leggen.





De huizen die uitkeken op de zee, werden slecht onderhouden, het monumentje aan zee daarentegen heel erg goed.
Het was dat we nog verder wilden, maar ik kon wel blijven klikken, zoveel leuke en prachtige gekleurde tafereeltjes deden zich voor.

Om twaalf uur reden we Marsala binnen, net op tijd om de kerkgangers in hun prachtige zondagskleren te zien. Waarschijnlijk was er het feest van de communie gevierd, want de kinderen die voor het eerst de communie hebben ontvangen zagen er speciaal uit, wit gewaad een kruis en een kaars.










Op het plein heerlijke koffie gedronken en toen we weg reden was het feest voorbij, de zondag kreeg zijn verloop, de toeristen namen de plaatsen in van de kerkgangers, wat actiegroepen op het plein, want het is verkiezingstijd.

We reden door de smalle straatjes op zoek naar de kustweg, die weer snel gevonden werd, de wind was toegenomen, de snelheid hoger, uitzichten weer fantastisch, idyllisch gewoon.

Na de middagpauze langs de kust op een rots ons broodje gegeten. Genoten van de rust en de stilte. Kwamen er nog eens twee ruiters aan die heerlijk in galop ook langs de kust gingen.

Na nog een behoorlijk lastige slecht onderhouden weg moesten we toch van de kustweg af. Die ging na de vuurtoren over in zand, we werden er netjes omheen geleid.

Nu ging het wat minder soepel, schuin tegenwind in. Weer omhoog met meer auto's die snel reden en weinig afstand hielden. Soms zelfs gingen inhalen als wij er net aan kwamen. Na 11 km konden we weer aan de kust. We waren gewend om zo dicht mogelijk bij de kust te rijden.
Bij Tre Fontane was dat niet meer mogelijk, daar lag heel veel zand op de weg. De fiets slipte weg, het voorwiel wilde links en het achterwiel wilde recht. Kortom dat ging niet. Met pijn en moeite konden we net rechtop blijven.
Rond vijf uur besloten we uit te gaan kijken naar een overnachtingsadres. Het was genoeg. Reden we zo maar tegen een hotel aan voor een redelijke prijs en half pension. Blij dat gevonden te hebben zijn we ons bed ingegaan.




























Wie kan dit lezen?


Het heeft alles met deze zee te maken.
















Hier liepen we vast





Uitzicht vanuit het Hotel.



Ochtend wandeling langs het strand.










Wat dit precies is ons nog niet duidelijk, wie weet het?






















































































Geen opmerkingen:

Een reactie posten