donderdag 1 juni 2017

16. 1 juni. Castrocucco - Cuccaro Vetere, 74 km. 2200 stappen, stijgen 1547, dalen 987. Hoogte 607

KWarm en koud.

Vandaag door een prachtig natuur gebied gereden. We zitten nu echt in de bergen. De rotsen lopen door tot aan de zee, diepe afgronden en steile wegen die tegen de bergwand aangeplakt lijken, de bochten van de berg volgen om soms te eindigen in een tunnel, omdat hoger niet kan en men er wel doorheen moet, spannende afdalingen, stevige klimpartijen. Ondanks de ochtendkoelte was het toch flink zweten, heet gewoon om boven te komen, natte rug, het zweet brak overal uit en dan weer afdalen met een noodgang omlaag, tegen de 50 aan, de kou sloeg tegen je aan de wind suisde in je oren. De uitzichten waren fantastisch, zicht op zee, maar ook zicht op de bergen, diepe dalen, kleine bootjes en piepkleine strandjes met mooi aangeharkte stranden waar de parasols en de bedden mooi op een rijtje waren gezet, de boten in de havens waren klein, net Madurodam. We waren redelijk laat uit het appartement vertrokken, wat een accomodatie. Zoveel personeel en zoveel moois, hier kan je wel een tijdje doorbrengen, zeker in deze regio met zoveel variatie. Zee, bergen, steden en musea. Maar wij willen verder, vandaag moeten we deze hindernis zien te nemen, maar de bergen geven geen ruimte om te sjoemelen, je moet omhoog en je moet afdalen. Na de vijfde keer, kwamen we bij een prachtig gelegen hotel en zijn daar koffie gaan drinken. Er liep een bergpaadje naar beneden vanuit het hotel naar de zee. We hadden hier de trein moeten nemen, maar wisten nog niet dat het vanaf het dal in Scario echt allemaal anders zou worden. Er was geen mooie weg meer die je om of door de bergen leidde, je moest klimmen en dalen, er was nog een alternatief, dat noemde ze ook zo de Alternatief en die ging over de snelweg, voor ons geen optie, dus wij de kleine route. De 7e, de 8e, de 9e klim en daling, je raakte de tel kwijt, warm of koud, we werden er niet meer warm of koud onder, we keken wel hoe het ging, we moesten ons overgeven aan de bergen, als we hier kunnen komen kunnen we daar ook komen, het kost wat tijd. Met 7 of 5 km per uur omhoog betekende dat dat we er na 5 uur trappen 25 km of meer op hebben zitten en dan zijn we nog niet halverwege. Hoe komen we uit dit doolhof? de trein gemist, de snelweg vergeten. Na een 10e keer kwamen we in een dorp, eerst bij de lokale bar een drankje bestelt wat chips gegeten en gevraagd of er een overnachtingsplaats is. Die was er, maar hoog op de berg en dan moet je links rechts, bijna niet uit te leggen, ook op de GPS kon een barbezoeker het niet uitleggen. Gelukkig was de eigenaar van een restaurant daar ook en die had een kennis en die heeft hij gebeld om ons te halen. Wij de tassen in de auto en achter hem aan, maar het ging hem niet snel genoeg, logisch meer dan 12% en soms zelfs 19%. Hij stopte en wilde dat een van ons in de auto kwam, dan ging het makkelijker dacht hij, maar wij weten beter, gelukkig kwam er een tuk-tuk voorbij en die nam de fiets mee. Zo kwamen we via allerlei slingerweggetjes met 19 of 20 % omhoog zonder inspanning. We hadden ons niet druk gemaakt en telkens vertrouwen gehad in een goede afloop, die was er dus gekomen, wat een aardige mensen wonen hier. De huisbaas heeft ons zelfs naar een restaurant gebracht en daarvandaan werden we weer terug gebracht.

Adres logement: Countryhouse Luongo in 84050 Cuccaro Vetere, via Foresta, LocalTalk Laminaat, www.countryhouseluongo.it.
Restaurant Peter Pan, di Romarino Pierre, Umberto 13 , Futani.

Morgen kunnen we uit dit moeilijke, maar o zo mooie gebied komen, via een wat vriendelijkere weg naar de kust en van daaruit kunnen we wat eenvoudiger door dit berggebied komen, wat te vergelijken is met de Apennijnen.





Maratea. Er naar toe fietsen betekende 20% stijgen. Deden we dus maar niet.




Kapitalen liggen er in die kleine haventjes. Op zee is maar een enkel bootje te zien.


Langs deze weg gingen we door de tunnels.






De weg die we hadden gereden.











Even boodschappen doen in Capitello 10 km voor Scapio.


Pauze een broodje eten en heel stil bleef deze salamander zitten. Je ziet er heel veel de weg oversteken en op sommige plaatsen kleurt het asfalt ook blauw groen met kronkeltjes, dan weet je dat die het niet heeft overleeft.







Het is wel heftig, maar voor dit soort uitzichten doen we het ook en dan moet je echt omhoog.




Je kan het je niet voorstellen, dat mensen op zo'n bergtop wonen.







































Geen opmerkingen:

Een reactie posten