donderdag 8 juni 2017

23. 8 juni. Rome - Caprarola. 95 km, voetstappen 5254. Stijgen 1257 en dalen 897, hoogste punt 498, laagste 24 m

Heet

Het was vandaag te warm, we vertrokken vanmorgen om half acht en toen voelde het al erg warm aan, geen wind, later wel, maar warme tegenwind, geen koele zeewind meer.


Rome poepte ons vlot uit, via een fietspad langs de Tiber vlogen we Rome uit, maar voordat we Rome verlieten eerst even langs het Colosseum en vervolgens de graffiti aan de Tiber bekeken. Deze graffiti is niet met kleuren of andere stoffen gemaakt, alleen het vuil is van de muren gehaald, heel langzaam zal het dan ook weer verdwijnen. De afbeeldingen hebben te maken met de geschiedenis van Rome en zijn gemaakt door de Zuid Afrikaanse kunstenaar William Kentridge,  'Triumphs and Laments'.





Lastig om er te komen, je moest met de fiets de trap af.








Detail




Daarna het lange fietspad gevolgd en net over het spoor bij Prima Porta onze eerst koffie genoten, 2 euro, dat zijn nog eens prijzen. Iedereen had weer belangstelling voor de fiets en waar we vandaan kwamen, onze eerste Nederlanders op de fiets naar Rome kwamen we daar ook tegen. Zij begonnen in het Italiaans tegen ons te praten van bellissimmo en wij gewoon in het Nederlands, want het is meestal overduidelijk dat je dan met landgenoten te maken hebt. Nu werd er ook voor de eerste keer door een Italiaan gevraagd hoe oud ik was.


Daarna begon de tocht pas echt, we werden het gebied van Toscane nog niet toegelaten, we moesten eerst bewijzen of we deze route en dit landschap wel aankonden. Het landschap golfde en daagde ons uit om flink te trappen en ons soepel te laten afdalen. Soepel ging het niet, omdat er allemaal scheuren en gaten in de weg zaten, ik moest dus erg goed opletten, zeker met de schaduwvlekken op de weg en de felle zon was dat lastig. Gelukkig niet veel verkeer, waardoor ik ook echt de ruimte kon nemen.
Het stijgen ging eveneens lastig, pittige klimmetjes, te vergelijken met de Ardennen. Mooie uitzichten en nu ook weer weilanden en koeien, maar ook veel olijfbomen en voor het eerst ook ontzettend veel hazelnotenbomen. Was het voor Rome nog veel kiwi, nu vooral hazelnoten.



De rust langs de weg deed veel goed, alleen het schakelen wilde nog niet optimaal lukken, telkens van het middenblad naar het kleine blad wilde hij er nog wel eens tussen schieten, de ene keer omdat ik te laat had geschakeld en er te weinig snelheid meer was, de andere keer te vroeg, waardoor hij er net niet op kon en opgepakt werd door het kleine tandwiel. We worden er wel steeds handiger in, hoewel het in Formello goed fout ging, daar bleef de ketting op twee plaatsen vast zitten, handen zwart, maar gelukkig kreeg ik hem los, er was een fontein en met wat zeep waren mijn handen ook weer zo schoon. Wel ontdekten we dat als je hem achteruit liet rijden hij zichzelf ook weer los maakte en dan met doortrappen in de juiste versnelling kwam, die truck hebben we nog een paar keer uit moeten halen en de handen bleven nu schoon.





Interssant denk je een boom in het weiland, maar kijk eens goed.



Hoe belangrijk kan een boom hier in het landschap zijn.






Calcata, mooi hooggelegen






Nepi










Uitzicht vanuit de kamer kan je een beetje zien hoe hoog we zijn geklommen, beneden in de verte, achter de bergrug ligt Rome.



Eigenlijk was het vandaag niet te doen, wat was het heet, de temperatuur steeg tot de 40 graden of meer. Wat een water hebben we gedronken en wat is hete thee dan lekker. Veel fruit gegeten en gestaag doorgereden. Na Calcata en Marzano Romano werden de klimmetjes gelijdelijker en minder steil, op een enkeling nog na. We kregen zelfs een heel lang stuk na Nepi waar we even vlak konden rijden, ook heerlijk. 

In Nepi nog even naar het fort gekeken, maar er was weinig te doen, het aquaduct is indrukwekkend. Daarna kregen we nog eens een paar flinke golvende klimmetjes. Meestal vind ik dit juist leuk, hard aanzetten en dan de volgende heuvel weer op rijden,zonder al te veel inspanning, maar dat lukte nu niet, we kwamen telkens snelheid te kort en dan moest ik weer helemaal terug schakelen wat veel energie kostte. Uitgeput kwamen we boven bij Caprarola, bij de bar een koele tonic gedronken en uiteindelijk daar ook naar een overnachtingsadres gevraagd, ze waren ons zeer behulpzaam. De barman belde een adres vertelde dat twee toeristen een overnachtingsadres zochten en gaf de telefoon aan Alie. De eigenaresse vertelde in half Engels en Italiaans dat ze buiten op ons zou wachten.
Boven aan het einde van de weg, 19% stijgen, 1 km klimmen waren we toch op de plek van bestemming. Misschien ook wel, omdat de mannetjes beneden ons aanmoedigden en we boven werden we opgewacht. 

Prachtig uitzicht over het dal vanuit de kamer, weer een bijzondere sfeervolle stad.
Wat een dag, kijken hoe we het morgen redden. Waarschijnlijk eerst nog veel klimmen en daarna krijgen we het wat vlakker.

Nog wat sfeer foto's van de avond


















Geen opmerkingen:

Een reactie posten