Vandaag besloten om geen toppen te doen, we vertrouwen de versnelling niet en hebben geen zin om telkens af te stappen en de ketting goed te leggen. Nu verwacht ik dat je bij het echte klmwerk niet veel hoeft te schakelen, maar bij het afdalen wel. Daar komt nog bij dat we nu de vijfde week afsluiten en het anders wel een hele lange reis zou kunnen gaan worden, want Zwitserland ben je ook niet zomaar door. Dit land blijft op de lijst staan om nog een keer te toppen.
Wel gek dat je vanaf het ene moment in Italië bent en het andere moment al bijna Zwitserland verlaten hebt.
Vanmorgen vroeg vertrokken, de fiets kon op het balkon en moest met wat kunst en vliegwerk weer naar beneden getild worden. Naar beneden langs het water het fietspad volgen naar het Comomeer. We gingen eerst langs het meer Lago di Garlate, daarna moesten we doorsteken en omhoog klimmen om vervolgens bij het Lago di Lecco te komen en daarna weer doorsteken om bij het Comomeer te komen waar we met de boot naar de andere kant moesten.
We kwamen net te laat aan, als de ketting er bij een klimmetje niet was vast gaan zitten en ik die ene foto niet had gemaakt, dan hadden we hem wel gehaald. Op zich maakte het niet veel uit, want de boot naar de Cadenabbia ging veel vaker en de afstand naar Mennagio was maar 4 km, wel flink klimmen.
Koffie gedronken in Cadenabbia en toen besloten om naar Lugano te fietsen en van daaruit met de trein door de tunnels naar Basel te gaan.
De fietstocht naar Lugano was prachtig. Stille weggetjes. We volgden een oud spoorlijntje langs meertjes waar het doodstil was. Eerst zoeken waar het fietspad liep, te ver doorgereden en dus weer terug. Jammer, want we hadden aardig wat klimmetjes gedaan. Door de tunnel, het licht had ik de dag ervoor weer kunnen repareren, de draadjes waren afgebroken, waarschijnlijk door de fietstassen, zodat we goed zichtbaar waren. We zijn vandaag niet door één tunnel geweest maar door wel 10 of meer tunnels. Kleine korte, waar je nog net wel of nog net niet het licht aan de andere kant zag, maar ook tunnels van meer dan 3 km lang. En dat is niet leuk, veel lawaai en het autoverkeer heeft weinig passeerruimte. Gelukkig mochten er geen zware vrachtwagens door. Ongemerkt ga je in een tunnel veel harder fietsen dan gewoonlijk, soms komt het ook omdat je omlaag gaat, maar meestal omdat je er weer snel uit wil. De tunnel naar het meer van Lugano leek wel een kurkendraaier. We bleven maar rond draaien. Hier gingen we over de grens van Italië naar Zwitserland. De tunnel naar Lugano zelf was de zwaarste, daar moesten we van het niveau van het meer helemaal omhoog klimmen, dat duurde lang en we waren kapot toen we boven waren.
Schitterende uitzichten met een stevige afdaling naar Lugano.
In Lugano aangekomen wilde ik eerst naar het meer en wat foto's maken. We zaten dicht bij het station, achteraf hadden we het beter andersom kunnen doen, maar nu we in Basel zitten maakt het ook niets meer uit.
Op ons gemak wat gegeten en gedronken en toen nog eens omhoog naar het station. Wat bleek. De trein naar Basel stond al klaar en we konden als we snel waren de trein nog halen, 10 minuten de tijd.
De balimedewekster had Alie een treinkaartje verkocht voor de fiets naar Basel, maar voor ons naar Zürich. De conducteur op het perron verwees ons naar het achterste treinstel, dus rennen, halverwege werden we tegen gehouden en duidelijk gemaakt dat een tandem niet in de trein kon, hij was te lang. Maar we hebben een kaartje, dan heb je vergeten te zeggen dat het een tandem is, nee want we hebben dubbel betaald en dat moet met een tandem. We halen hem wel uit elkaar in de trein, tassen eraf, halverwege moesten we haast maken, want hij zou vertrekken. Snel de trein in en daar de fiets neergezet. De conducteur bleef er bij staan en maar zeuren dat het zo niet kon en dat het eigenlijk enz.
We hadden de fiets uit elkaar gehaald en opgehangen, de tassen er onder, maar dat vond hij maar niets, dus die ook weer op het rek.
Toen gingen we pas op de kaartjes kijken. Hoe kon dat? En voordat de conducteur weer moeilijk zou doen zijn we naar hem toe gegaan en vroegen of dat klopte? Nee, u had de kaartjes moeten controleren, u had de baliemedewerker moeten wijzen op de fout, ja maar, nee, het is uw fout, enz. Maar hoe lossen we dit op, want we moeten naar Basel, zoals op het trajectkaartje staat en niet op het treinkaartje. Lekker ingewikkelde manier van kaartverkoop. Uiteindelijk nog eens 50 euro erbij betaald.
Nou ja, we gaan het dure Zwitserland overslaan en sparen zo toch veel geld uit. Duur is het hier zeker in vergelijking met Italië, bijna het dubbele. Eten niet 8 euro, maar 18 euro voor een pizza, die niet groter is of anders smaakt, drank niet 2 euro maar 5 euro en dan ook nog eens in Zwitsers geld. Hotel of B&B niet 50, maar 100. Tja, dan gaat het wel hard. Wel jammer om geen toppen te doen, want het landschap is schitterend, de uitzichten de stiltes, de kleuren, mooi glad alles. Tja, een andere keer.
We gingen door de Gotharttunnel en dat duurde behoorlijk lang, de trein schudde flink.
Er stond veel wind in Zwitserland, wij hadden dat al in de gaten, omdat we veel tegenwind hadden, maar onderweg zagen we de bomen flink heen en weer gaan, na de Gothard was dat minder.
De temperatuur buiten was inmiddels weer opgelopen tot boven de 35 graden, geen fietsweer.
Alleen tijdens het klimmen hadden we daar last van, op het rechte gedeelte reden we onder de bomen en in de tunnels was het heerlijk koel, bij het afdalen veel wind, mede door de tegen wind. In de steden was het niet om uit te houden, ook in Basel was het tot laat in de avond gewoon drukkend warm. De airco doet hier goed zijn werk, in het hotel, de trein, de eerste restaurants is het gewoon koel, eigenlijk niet normaal.
Vandaag Zwitserland uit en op naar Frankrijk via Duitsland.
Nog wat sfeerfoto's.
Vertrekken bij het Lago di Garlate
Aankomst bij het volgende meer. Lago di Lecco bij Valmadrera.
Eerste tunnels, twee keer 2 km.
We misten hem net, maar naar de andere plaats Cadenebbia 4 km voor Mennagio met een flinke klim, ging elk half uur, dus die hebben we maar genomen.
Hier ziet u Bob Ros aan het werk. Een groep Amerikanen die les krijgen😉
Met het volgende veer naar de overkant.
Nog even terug kijken.
Te ver door gereden, we zouden naar Lugano gaan en niet het Comomeer verder langs, dus terug en
weer omhoog. Toch nog een leuk plaatje erbij. Hadden we anders niet gehad.
Doorsteek van het Comomeer naar het Meer van Lugano, via het oude traject van een spoorlijntje.
In het dal een klein meertje voor het Lago di Piano.
Muisstil, alleen de vogels te horen.








































Geen opmerkingen:
Een reactie posten