Vandaag heeft het voor het eerst geregend, een flinke onweersbui barste achter ons los nadat we van de middagpauze hadden genoten in een speeltuintje langs de weg. We kwamen nog redelijk droog aan bij het restaurant waar we konden schuilen in Silla. Daar troffen we Italianen die een vakantiehuis verhuren op Elba. Zij wilden alles weten van de fiets en onze reis en reserveerden een hotelovernachting voor ons, maar vergaten dat de route er naar toe vanaf Silla nog wel meer dan 25 km was en dat met de fiets bergop dan niet zo hard gaat. We gingen met 8 km per uur omhoog, met foto's maken en af en toe drinken of zoeken moet je van 5 uit gaan, 25 kilometer bergop is dus 5 uur, dat halen we nooit, want het was inmiddels half drie geworden. We hoopten maar dat het minder steil en ook een paar keer omlaag zou gaan, wat in het begin niet het geval was, het werd eerder nog steiler en we gingen niet omlaag, we moesten nog een keer een bergpas over. Daar aangekomen werd het vlakker, maar nog niet echt omlaag. Onderweg toch maar naar een paar andere locaties uitgekeken, maar die waren allen gesloten, dus toch maar doorrijden en hopen. Dan krijg je af en toe wel het gevoel, balen, hadden we maar beneden gebleven en gezocht. Het was inmiddels behoorlijk hard gaan regenen, onweer links en rechts dat voelt niet fijn in de bergen. Na een uur werd het weer droog, het zonnetje kwam er bij en dan voelt alles toch weer anders. Gelukkig konden we de laatste 8/10 km dalen. Op een gegeven moment kwamen we op de kruising waar we naar het verblijf konden doorsteken, maar wel omhoog en de zekerheid dat ze er geen avondeten hadden. Wat te doen, afdalen of de weg omhoog? We kozen de weg omlaag, die al snel weer stopte en weer omhoog ging en tot overmaat van ramp begon het nu echt zwaar te regenen, we waren net opgedroogd en binnen een mum van tijd waren we drijfnat tot op het hemd en voeten. Niet dat het met deze warmte onprettig aanvoelt, maar de dreiging van het onweer voelde niet goed. De laatste km gelukkig toch omlaag, wel koud met die regen en wind, maar mooie opnames kunnen maken, omdat de zon ook nog scheen.
Uiteindelijk om half zes aangekomen in de plaats en daar direct een bar ingedoken, wat fris gekocht en chips gegeten. De barkeepster wist nog een adres en belde voor ons, we waren welkom, helemaal goed. We hadden ondanks alles toch nog een onderkomen en hoefden gelukkig niet in een leegstaand huis te overnachten.
Uitzicht vanuit het hotel, vannacht had het flink geonweerd, maar nu was het helemaal helder.
Trappenhuis, mooi hotel, zwembad en goede voorzieningen, maar wij hadden er geen behoefte aan.
We zaten midden tussen de hoge bergen eerst langs de rivier, die redelijk hard stroomde, ging lekker vlak, langzaam omhoog, prima te doen. Je vraagt je alleen wel af, hoe gaat de route lopen, waar gaan we over de bergrug heen, waar is er een doorgang? En hoe hoog moeten we gaan voordat we er weer uit komen? De ene keer naar rechts en dan toch weer helemaal naar links, je weet het niet en kan het niet vooruit zien, dat maakt het wat lastig fietsen. De Apennijnen staan bekend om zijn grillige karakter, veel op en neer en vaak ook nog steil, gelukkig viel het vandaag nog mee.
In de bergen leuke huizen en oude stadjes en een kerk hoog tegen de bergwand aan.
Hier heeft de bakker nog een sociale functie, het brood brengen met de auto en een praatje maken.
Koffie drinken en weer verder, op naar de top.
Het dal wordt weer ruimer, we naderen de top.
Afdalen om straks weer te mogen klimmen naar de volgende pas.
Er is nu een ander probleem bij gekomen, we verlangden naar afkoeling, regen, maar onweer overdag is minder leuk.
Uiteindelijk op de tweede pas, 895 m, hoewel we daarna nog 60 meter hoger gingen.
Dikke regendruppels,
Aankomst in Castel d'Aiano, het regende nog hard, snel een bar opgezocht en daar wat drinken en een overnachtingsadres regelen.















































Geen opmerkingen:
Een reactie posten