Wat een prachtige uitzichten vandaag, uitzichten over dalen, over wegen,over zee en uitzicht naar veel meer, naar meer mooie streken en uitzicht op het verlaten van het doolhof de prachtige, maar oh zo verraderlijke bergwegen.
We stonden op met het geluid van stilte en het uitzicht op een prachtig dal met een dorpje hoog in de bergen op de top van die berg, arme mensen, zo hoog, dus altijd omrijden en klimmen of dalen. En wij maar zeuren of een kleine omlegging van de weg of verplaatsing van de bushalte, hier is het niet anders en men accepteert het of past zich aan. Daarom ook veel van die kleine tuk-tuk driewielmobiels.
De weg ging geleidelijk omlaag, geen verkeerd begin, maar al snel moesten we klimmen en ging de weg weg van het dorp waar we naar toe zouden moeten, gingen we wel goed? Ja, in de bergen is het mogelijk, je kan zomaar aan de andere kant van het dal komen en dan weer helemaal om moeten rijden, dat wil zeggen klimmen en dalen, dus we moesten het wel zeker weten. Gelukkig klopte het, alleen kon je er niet rechtstreeks komen, maar moest je eerst langs de achterkant van de berg om later aan de andere kant uit te komen, je kan je dus voorstellen wat je dan moet klimmen en dalen voordat je er bent. Wel weer schitterende uitzichten en vooral de stilte was voelbaar, geen verkeer, geen andere geluiden dan die van de natuur, vogels, of een houtzaag van een werkman in het bos, geen verkeersgeluid en dit keer ook geen vliegverkeer of wind, want het was windstil. Hier zou je langer willen blijven alleen al om de stilte. Het heeft daarom ook een Unesco status gekregen vanwege de bijzondere natuur en stilte.
De salamandertjes langs de weg liepen over de randen een stukje met ons mee en verdwenen dan weer in allerlei kieren en gaten. Deze was doodgereden door een van de weinige auto's die hier langs komen.
Het afdalen blijft een genot, de uitzichten de variatie en vooral het bijna ontbrekende verkeer. Tijd voor filmpjes dus. De keuze van welke weg te nemen was niet moeilijk, maar mogelijk toch niet de juiste. De eigenaar van het appartement had gezegd de SS18 te blijven volgen, de GPS route gaf een andere aan, dat is een route die door iemand als prettig beschreven werd. Wat doen we? We hebben de route van de SS18 genomen, achteraf de zwaarste, omdat je dan over de bergen heen moet en er niet tussendoor. Jammer, maar de uitzichten waren des te mooier en het was heerlijk rustig.
Enkele koffiepauzes gehouden en uiteindelijk kwamen we langs een museum en een aantal Griekse tempels in de middag uit bij het strand. Deze weg was weer erg druk met verkeer en je verlangde weer naar de stilte. Tja het is het een of het ander. We schoten nu wel heel hard op, bijna geen weerstand van het wegdek of dat je omhoog moest, nu was alles vlak met een licht windje in de rug, een gang van gemiddeld 25 was normaal.
Het eerste de beste hotel langs de kustweg gevraagd voor een overnachting, maar die was te duur en bood geen goede kamers aan, het volgende hotel was precies goed, een kamer aan zee en een redelijke prijs.
De voetstappen zijn wat hoger uitgevallen dan aanvankelijk gepland, maar dat komt omdat we eerst een prachtige strandwandeling hebben gemaakt voordat we zijn gaan eten.
Het eten was een romantisch gebeuren met zonsondergang zittend aan het strand met een prachtig uitzicht op de telkens anders kleurende zee en luchten, bella vista.
De eigenaar van het restaurant of strandtent was bijzonder vereerd met ons bezoek, we waren de enige gasten. Pizza had hij niet meer, maar hij wilde wel een heerlijke pastamaaltijd klaar maken met zeevruchten, kokkels en schelpen. Hij was of dronken of heel erg vrolijk, want hij vergat veel en kwam telkens vragen of het niet te lang duurde. We kregen een glas wijn tot bijna boven aan de rand toe gevuld, hij was mijn bier vergeten, maar dat maakte verder niet uit. We werden verwend, kregen een heerlijk toetje en nog een extra drankje. De sfeer was romantisch en na afloop brachten wij de glazen en de resten terug naar binnen, dat had hij nog nooit meegemaakt, wij waren zijn vrienden geworden.
( dat waren we al toen we binnen stapten) Waar we naar toe gingen, waar we vandaan kwamen enz. Hij ging de route die we zeker moesten volgen uitleggen en we moesten op de foto met hem.
Nu met het geluid van de zee op de achtergrond schrijf ik dit verhaal, morgen maar Napels, als dat lukt en overmorgen naar Rome. Wat zijn we een bofkonten.














































Geen opmerkingen:
Een reactie posten