maandag 26 juni 2017

41. 26 juni. Ettelbrück - Burg Reuland. 74 km. Voetstappen 1977, stijgen 1282 en dalen 1128, hoogste punt 554 m., laagste punt 163 m.

Avontuur

Het was vandaag een en al avontuur, waar we naar toe gingen, hoe de weg zou lopen en waar we uit zouden komen, de verrassingen van de zon en de wolken die het landschap veranderde, de verrassingen tijdens de afdaling en de toppen soms. Een groot feest van kleuren en veranderende luchten en wegen die zich door het landschap slingerden.

We zouden de vlakke route rijden, langs de Sûre en de Our, maar het liep anders, de bordjes konden we niet meer vinden, we hielden Bourscheid aan, maar we hadden achteraf beter Clerveaux aan kunnen houden. Na een aantal keren verkeerd gereden te hebben besloten om dan de weg naar Bourscheid te nemen, dat betekende klimmen en niet zo'n klein beetje. Maar goed, dat kennen we en het was niet zo warm dus het ging goed. Na de lange klim uiteindelijk boven gekomen en met de prachtige uitzichten zagen we uiteindelijk het kasteel van Bourscheid zoals we het nog nooit gezien hadden. Dat was dus top, niet voor niets zo hoog geklommen. Daarna stevig afdalen, maar afdalen betekent ook weeer stijgen en we wisten niet hoe lang of hoe ver het nog zou zijn, de GPS gaf 74 km aan tot ons einddoel, maar klopte dat wel?

De ene keer door het bos omhoog, de andere keer door het bos omlaag. Meestal konden we redelijk geleidelijk stijgen. Op de eerste na dan, de afdalingen waren steiler en dieper, hoewel de GPS aan gaf dat we meer hadden gestegen dan gedaald voelde het toch niet zo.

Pas na vier uur rijden kwamen we een café tegen en daar heerlijke apfelstrudel gegeten en toen weer door, uiteindelijk waren we om 14:30 in Troisvierges, dan is Reuland makkelijk te halen.

Naarmate we dichter bij Reuland kwamen voelde het alsof we thuis kwamen, hier zijn we al zo vaak geweest, dat je alle plaatsen en wegen kent, de plaatsen waar je met de kinderen hebt gelopen,maar ook met Alie d'r ouders en mijn ouders. Voelt alsof we al thuis zijn.

Morgen een rustdag en zwemmen en genieten.


Drie beelden in Ettelbrück, symboliserend, de handelaar, de boer en de onderwijzer. Ettelbrück staat bekend om zijn landbouwschool, daarom was er de vorige keer ook een grote tentoonstelling van landbouwvoertuigen, wat zo te zien dit jaar weer gaat gebeuren op het terrein waar we langs reden.


Ook hier weer leuke graffiti in het spoortunneltje.


Maar ook veel armoede is er te zien, veel winkels gesloten, stille straten, mensen die wat bij elkaar hangen, een fles drank half leeg op de auto met telefoon bij een Kaapverdiaans café aan de overkant.

Nu maar even genieten van de utzichten, redelijk vroeg vertrokken.




De wegen die je soms niet ziet alleen als er een auto door het landschap gaat of dat je een rijtje bomen ziet staan, of twee mensen door het veld lopen.
Volg de gele auto.





Bourscheid, zie ook www.groenewegfietsen.blogspot.nl. Een groot deel van deze route hebben we in 2015 gefietst maar in omgekeerde volgorde.














Hoe diep kan je kijken? Nou, zo diep, naar het station in het dal, waar we naar zullen afdalen.




Om daarna weer te gaan stijgen.



Om stil van te worden.


Hier onze eerste pauze gehouden. Op een bankje een broodje gegeten en thee gedronken bij gebrek aan een cafeetje.





  Door het bos.


Wachten op de etappe van maandag, alles is er klaar voor.



Heerlijke lijnen in het landschap.


Of een poort van bomen.


Mooie kerktorrentjes die langzaam uit het landschap omhoog lijken te komen als je van beneden naar boven fietst.


Kapelletje.


Maar ook eenzame bomen.


Of samen.



Zicht van boven op steden.






Troisvierges in beeld, we hebben het gehaald.


 
Waar let je op als je koeien in de wei ziet?
De staart het gras, de schaduw, de grote van de groep, de kleur, de uiers, het soort?



Nu nog de Vennbahn volgen, 125 km vanaf Troisvierges naar Aken.

Oude plaatsjes met herinneringen.





Tot slot heerlijk in het zwembad.

























































Geen opmerkingen:

Een reactie posten