maandag 19 juni 2017

34. 19 juni. Provaglio d'Iseo - Vercurago. 95 km, 4648 stappen. Geen hoogte verschillen

Een goed gesprek

Gisteren lekker gezwommen in het zwemblad, vanmorgen vroeg opgestaan om het blog te maken, daarvoor heb ik toch wel twee uur nodig, uploaden duurt vaak erg lang, alle foto's bewerken en het verhaal schrijven. Lekker buiten gaan zitten en naar de ochtendgeluiden geluisterd, de haan die kraaide, de honden die blaften en de vogels die zongen, heel ver weg wat autoverkeer af en toe, een pauw. 
De lucht veranderde van roze, rood naar geel, blauw, de poes die met een mol in zijn bek trots langs kwam om het naar zijn jongen te brengen.

We konden vroeg ontbijten, de banden voor het eerst opgepompt en redelijk vroeg van start gegaan.
Het tempo zat er niet in; wind tegen, falsplat en veel slingers in de weg en dus ook veel afremmen. Wel lekker op de fietspaden kunnen rijden, nu ja fietspaden, vaak grof grind en kuilen en af en toe asfalt met kuilen en bulten. Tja, tot aan de koffie dus geen tempo, daarna ging het beter, rechtere stukken, nog wel veel wind, maar toen we eenmaal gang hadden merkten we dat niet zo, bijna geen klimmetjes meer. De omgeving bleef mooi, gevarieerd landschap, veel groen, de bergen op de achtergrond, ook wel veel industrie.

In Palazzolo koffie gedronken, nog maar 30 km gereden. Interessante stad met veel oude gebouwen.

Daarna ging het beter, meer over de grotere wegen en langere rechte stukken kunnen rijden, de wind wel tegen en af en toe licht omhoog, de zon was nog niet zo warm. In Palasco nog wat eten ingeslagen, daarna snel verder.

In Ghisalba een broodje gegeten in de schaduw en in de kerk werd er op een klarinet gespeeld, er was bijna geen verkeer of ander geluid, waardoor het ook goed hoorbaar was, aangenaam muziekje voor bij een lunch.
Het tempo lag zo laag door de omstandigheden, dat wij ons afvroegen of we wel naar Bergamo moeten gaan, dat is nog meer klimmen en meer in de zon rijden. Er is nog een alternatieve route, die is vlak en gaat langs de Adda. Dat was een uitstekende keuze. We hebben vanaf daar alleen maar langs het water gereden onder de bomen, pas toen we na 40 km weer op de gewone weg reden merkten we  hoe warm het was geworden. Onderweg wat gedronken en tegelijkertijd de overnachting geboekt. 

Vercurago was toch verder dan gedacht en halverwege, rond een uur of vijf werd ik licht in mijn hoofd en voelde dat ik iets moest eten. Weer gestopt om een broodje en een appel te eten, we gingen naast twee jongens uit Afrika zitten en Alie begon een praatje. De jongens waren helemaal enthousiast over de voetballers van Nederland en wilden graag in Nederland wonen, zij kwamen uit Gambia en zijn gevlucht voor het geweld daar, je leven was je niet zeker en de reis die zij hadden gemaakt was vol met risico's, maar ondanks dat hadden zij meer vertrouwen in het leven om weg te gaan dan daar te blijven, hun enige hoop was dat God hen zou helpen. Een van de twee sprak uitstekend Engels, hij had dus wel op school gezeten, hij had een vak geleerd en was loodgieter, maar nu kon hij niets doen dan wachten op zijn papieren en dan zou hij weer willen studeren of naar Nederland komen. Engeland zag hij niet zitten, dat zijn oneerlijke mensen, Noren en Nederlanders die zijn te vertrouwen. Ze vonden het fijn om over hun situatie te praten en bedankten ons voor het gesprek, hij noemde ons Mama en Papa.

Om half zeven waren we op ons adres, er was niemand. Dus wij bellen, antwoordapparaat, nog eens bellen weer een antwoordapparaat, dat uiteindelijk ingesproken en niet veel later werden we terug gebeld, men was onderweg, gelukkig.


Een schilderij van het laatste avondmaal hing gisteren boven het bed, als dat maar goed gaat.




5 jonge poesjes, acht weken oud speelden om het huis, hier heeft er een een sprinkhaan te pakken.



Zonsondergang bij Provaglio 


Vanaf het adres gingen we nu de berg af naar beneden, knijpen in de remmen.



Uitzicht op het meer van Iseo.


 Een vijver aan de andere kant van het meer.



Hier reden we links om het meer van Iseo heen en aan het einde bij Clusane omhoog.


Zicht van boven op het meer bij Paratico.


Oude fabriekstoren voor Palazzolo waar de duiven hun nest in hebben gebouwd.


Zicht op Palazzolo van boven af.



Verlaten oud palazzo waar de natuur langzaam weer bezit van neemt.










De toren uit de verte.


We waren naar boven gereden en daar hadden we mooi uitzicht over de stad.



Onderweg nog veel meer leuke kerktorentjes tegengekomen, hier zie je de trap naar het kruis.


Met een hoogwerker gaat het wat veiliger.



Of een kerk met een koepel en een tempel.



Moderne kantoorgebouwen, waar je leuk artistieke foto's kan schieten. Tja, als je dit allemaal gaat vastleggen schiet het ook niet op.



Pauzeplek voor Ghisalba, waar het plafond van de ingang van de kerk een mooie schildering heeft.


 Tussen de velden door met uitzicht op de bergen.



Veel smalle straatjes en overal een kerk. Om de 5 km waren we al weer in een ander plaatsje met een eigen kerk.


En toen kwamen we aan het einde van Ghisalba bij de Adda, nooit van gehoord, maar een indrukwekkende rivier, die ook gekanaliseerd is, aan de ene kant loopt de rivier en neemt zijn eigen weg, aan de andere kant stroomt het rivierwater in kanalen die men voor energie gebruikt of voor de irrigatie van het gebied en daar tussendoor loopt een fietspad. Het hoogteverschil is goed te zien. De autoweg gaat omhoog en daar moet je telkens stijgen en dalen. Wij gingen dus lekker vlak rijden onder de bomen langs het kanaal, de ene keer rechts en de andere keer links. Onderweg mooie oude gemalen, waar men toen veel geld in heeft gestoken, ook in de versiering en vormgeving.


Zicht op de rivier.


Zicht op het kanaal en fietspad.




Bij een inlaatplaats stroomt het kanaal hard.

















Oude sluisdeuren, die niet meer gebruikt worden, het water stroomt er nog wel doorheen, maar heel diep en gaat via trappen omlaag.


De rivier is hier heel ruig en stroomt hard.







Fietspad soms met veel kuilen en aan de railing is al jaren niets meer aangedaan.



Pontje van Leonardo da Vinci bij Imbersage naar de overkant, wij blijven aan de rechter oever en hoeven dan nog niet te klimmen.









Prachtige uitzichten nog mooier dan bij de Donau.



Bij Calolziocorte verlieten we het pad en reden over de brug Vercurago in en hebben daar 's avonds aan het water gegeten.





Er was een plaatselijk feest georganiseerd waar veel mensen op af kwamen.

Muziek, spel, dans, eten enz...


De sfeer zat er goed in.


























































































P

Geen opmerkingen:

Een reactie posten