vrijdag 23 juni 2017

38. 23 juni. Grand Fontaine - Delme. 95 km, 21 km auto, 3905 voetstappen. Stijgen 792 en dalen 1260, laagste punt 219, hoogste 797 m.

Le vent

Vandaag had de wind grote invloed op het tempo, op de temperatuur en op de afsluiting van de dag.
De bomen gingen flink te keer en dan moet het hard waaien. Bij het afdalen was het zelfs fris, maar omdat we tussendoor toch nog wat moesten klimmen was dat net genoeg, de warmte van de inspanning en de afkoeling van de wind bij het dalen waren in balans, maar voor het eerst voelde het goed. Onderweg hadden we meestal wind tegen die uit het noordwesten kwam. Bij het afdalen begon de fiets te schudden, omdat de voortassen niet dezelfde winddruk kregen, de ene tas kreeg meer wind dan de andere waardoor de fiets niet meer recht naar voren wilde, dat is bij afdalen lastig. Als je maar een klein beetje aan het stuur schudt dan werkt dat door naar achteren en begint de fiets helemaal te slingeren. Wat dan helpt is afremmen en licht bochtjes rijden, druk op een kant houden, soms gaat het vanzelf, omdat je een lichte bocht moet maken, maar als het recht naar beneden gaat dan maak je kleine bochtjes door iets meer links te leunen en dan weer iets meer rechts te leunen en tegelijkertijd af te remmen totdat het schudden weg is. Als je wind mee hebt dan heb je daar geen last van en kan je veel harder naar beneden. Langs het kanaal Rijn Marne hadden we hem opeens in de rug, daar gingen we al stapsgewijs naar beneden, omdat het stroomafwaarts was. De fietsers die omhoog kwamen hadden het zwaar, asfaltweg met los grind. Genieten was dat, we kwamen weer over een doorgang voor boten, boven langs het kanaal en onderlangs een verbindingsbrug voor boten onder het kanaal door, het hoogteverschil was weer leuk om te zien, de golven aan de ene kant van het meer en de luwte aan het andere kant van het meer.

Meer en meer kwamen we in een glooiend landschap met uitgestrekte velden met granen en grassen en steeds minder bos, het golvende landschap kwam meer en meer in beeld met al zijn vlakken en kleuren, de wegen golfden met de structuur mee, fraaie bochten omhoog en omlaag en zo slingerden we ons door het landschap, waar de wind steeds sterker tegen was en het tempo niet omhoog kon, alsof je op een valsplat rijdt. Gelukkig hadden we niets geboekt, maar onderweg kwamen we ook helemaal nets tegen, de chambre d'hôtes hadden geen trek om ons één nacht te gunnen, de hotels waren erg dun gezaaid en die we tegenkwamen waren vol. Gelukkig had de hoteleigenaar van in Morhange compassie met ons, adres Allee de la Claire Forêt, het hotel was vol, maar hij wist een ander hotel 21 km verder en heeft gebeld, ook die hadden geen plaats, maar door de omstandigheden hadden ze wel begrip voor ons, want met dit weer en deze wind stuur je fietsers niet nog eens een keer op pad. Hij kreeg het voor elkaar om toch een kamer te reserveren en zou ons naar het hotel brengen om ons dan morgen weer op te halen, want de fiets kon niet mee. Toen we voor het hotel stopten zag ik dat we hier al eens geslapen hadden. Twee jaar geleden waren we hier ook op weg naar de Middellandse Zee.

Zo gedaan en nu zitten we vanuit de Vogezen in een weer totaal ander gebied. Onderweg kwamen we op het punt dat het water opraakte een bierbrouwerij tegen, waar we water konden tappen en een klein biertje mochten proeven. Heerlijk, alleen we moesten nog wel 20 kilometer rijden en dat ga je toch voelen in je benen als je telkens moet aanzetten om de volgende heuvel te nemen.

We kwamen bij het station in Morhange aan, daar wist niemand of er wel een hotel was of Bed & Breakfast, de trein uit Metz stopte en er kwam een grote groep mensen uit, we spraken hen aan over de treintijden naar Metz en het kopen van een kaartje, maar de volgende trein zou om over zessen pas gaan, dus vroegen we is hier een hotel, die bleek er te zijn. Het vervolg kennen jullie.


Vertrokken uit Hotel du Donon, na de eerst afdaling was het landschap al anders.




 Nog iets verder en het veranderde nog meer, het werd opener en er liepen zelfs koeien buiten.
Zelfs een bord voor oppassen voor schapen, voor hetp eerst zo'n bord gezien.










Veel bochten, verre uitzichten.


In het boekje stond rechtdoor en bij de drukke weg oversteken, maar er stond niet bij dat er een vangrail was, waar je met bagage niet overheen kan, dus bagage eraf en de fiets erover heen tillen, dat alles met het verkeer dat meer dan honderd langs je gaat.


Langs het kanaal.

P

Weer een hindernis, ook hier krijg je je fiets niet fatsoenlijk omhoog, dus de tassen moesten weer los.








Op naar de sluizen, groot hoogteverschil.











Een vlonder met tafeltje en stoelen midden op het water.



Daarna verlieten we het kanaal en kwam het serieuze werk, op en neer met lange aanloopjes.













Weer heerlijk gegeten, we worden om half negen opgehaald en gaan dan de reis vervolgen. Tot voorbij Metz?







.





















Geen opmerkingen:

Een reactie posten